เนื้อเรื่อง

นานมาแล้วมีหลวงพ่อกับเณรน้อยจำวัดอยู่ในหมู่บ้านหนึ่ง วันนี้มีญาติโยมที่มาวัดถวายภัตตาหารเช้า 
โดยนำน้องวัวหรือรกของวัวที่ทำอาหารมาถวาย หลวงพ่อก็เลยซ่อนไว้โดยไม่ฉัน เณรน้อยก็เลยถามหลวงพ่อว่า 
หลวงพ่อเป็นอะไรทำไมไม่ฉันข้าว ไม่ๆฉันก่อนเลยยังไม่หิว หลวงพ่อก็เลยเอาน้องวัวไว้หัวบนหัวนอน หลังจากนั้นหลวงพ่อก็นอนหลับ เณรน้อยก็มาขโมยเอาน้องวัวไปกินจนหมดเกลี้ยง ไม่เหลือเลยสักนิดเลยหลวงพ่อตื่นขึ้นมา ไปดูไม่เหลืออะไรเลยไม่ได้ฉันข้าว หลวงพ่อเครียดมากก็เลยวิ่งไล่เณร เณรทำไมเอาของหลวงพ่อไปกินหมด เณรน้อยก็บอกว่าไม่ยากหรอกหลวงพ่อนับประสาอะไรกับน้องวัวเฉยๆ ผมพาไปเอาก็ได้จะพาไปเอา เณรน้อยก็เลยพาหลวงพ่อไปเอาน้องวัว หลวงพ่อก็เลยถามเณรน้อยว่าตอนไหนจะได้ เณรน้อยก็บอกว่าตอนมันถ่ายก็ล้วงเอาเลยสิ ก็เลยพากันเดินไปเจอวัวกำลังขี้ เณรน้อยกะเลยร้องว่าวัวขี้เอามือล้วงไปเลยหลวงพ่อ หลวงพ่อก็เลยเอามือเข้าไปที่ตูดวัว เพื่อหวังจะเอาน้องวัวมาต้มกินพอล้วงเข้าไปแล้ววัวก็เลยขยุ้มเอาแขนหลวงพ่อไว้ วัวก็พาหลวงพ่อวิ่ง เณรน้อยกะหัวเราะ หลวงพ่อก็วิ่งตกคันแทนาเกือบตาย ส่วนเณรน้อยหัวเราะมากเกินไปก็เลยตัวแข็งตาย คราวนี้หลวงพ่อเอามือออกได้ ก็เลยวิ่งมาหาเณรน้อยหัวเราะยิงฟันจนตาย นั่นแหละคือกรรมตามสนอง

เนื้อเรื่อง(ภาษาถิ่น)

ดนมาแล้วมีหลวงพ่อกะเณรน้อยจำวัดอยู่ในหมู่บ้านหนึ่ง มื้อนี่กะมีแม่ออกมาจังหัน เลากะได้น้องงัวมาเป็นแนวกินหลวงพ่อกะเลยเสื่องไว้บ่ฉัน เณรน้อยกะเลยถามหลวงพ่อว่า หลวงพ่อเป็นหยังบ่ฉันข้าว บ่บ่ฉันก่อนซะข่อยบ่ทันได้อยาก หลวงพ่อกะเลยเอาน้องงัวไว้หัวบ่อนนอน บาดหนิหลวงพ่อกะนอนหลับ เณรน้อยกะมาลักเอาน้องงัวไปกินเบิ่ดแอ่งแซ่ง บ่ยังจักแนวเลยหลวงพ่อฮู้เมื่อขึ้น ไปเบิ่งบ่มีหยังจักแนวเลยบ่ได้ฉันข้าว หลวงพ่อเครียดหลายบาดนิกะเลยไล่ฆ่าเณรน้อย เจ้าเป็นหยังเอาของข้อยไปกินเบิ่ดบาดนิเณรน้อยกะว่าบ่ยากดอกหลวงพ่อประสาหยังน้องงัวซื่อๆ ผมพาไปเอากะได้สิพาไปเอาบาดทีนี่ เณรน้อยกะเลยพาหลวงพ่อไปเอาน้องงัว หลวงพ่อกะเลยถามเณรน้อยว่ายามได๋สิได้ เณรน้อยกะว่ายามมันขี้กะจกเอาตั๊ว กะเลยพากันหย่างไปพ้องัวกำลังขี้ เณรน้อยกะเลยฮ้องว่างัวขี้เอามือจกเลยหลวงพ่อ หลวงพ่อกะเลยเอามือเข้าไปดากงัว เผื่อหวังสิเอาน้องงัวมาต้มกินพอจกเข้าไปแล้วงัวกะเลยยุ้มเอาแขนหลวงพ่อ งัวกะพาหลวงพ่อแล่น เณรน้อยกะหัวขวัญตั้วบาดนิ หลวงพ่อกะแล่นตกคันแทเกือบตาย ส่วนเณรน้อยหัวหลายกะเลยโตแข็งตายโตแข็งจี่หรี่บาดนิหลวงพ่อเอามือออกได้ กะเลยแล่นมาหาเณรน้อยหัวหยิ่งแข่วจนตายจี่หรี่ นั่นแหละคือกรรมตามสนอง 

บริบทของนิทาน

แสดงถึงความสัมพันธ์ระหว่างวัดกับชุมชน

คติสอนใจ

ให้ทุกข์แก่ผู้อื่น กรรมนั้นย่อมย้อนกลับมาสู่ผู้ที่ทำความไม่ดี

ความสัมพันธ์ระหว่างนิทานกับสิ่งอื่น

ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่กับผู้น้อย เรื่องการวางตัวของผู้ใหญ่ต่อผู้น้อย